Actividades de matemáticas (5º e 6º cursos)
Carné de clase por puntos
Un centro cántabro implanta esta modalidade nunha aula de Primaria como técnica auxiliar de modificación de conduta
Esta experiencia levouse a cabo nunha aula escolar de sexto curso de Primaria con alumnado que tiña un comportamento que evolucionara negativamente curso a curso “por unha serie de desafortunadas circunstancias”.
A mediación nos conflitos escolares
A intervención dunha terceira persoa imparcial nun conflito para solucionalo constitúe a orixe do equipo de mediación. Pais, alumnos e profesores pretenden dar resposta ós problemas de convivencia que non se resolven coa aplicación das sancións correctoras.
Informe sobre o Estado e a Situación do Sistema Educativo en Galicia
O Consello Escolar alerta do "alto atraso" dos alumnos galegos en novas tecnoloxías.
O sistema educativo galego leva un suspenso en normalización lingüística
Só tres de cada dez rapaces da Primaria usan o galego.
O informe do Consello Escolar de Galicia quéixase especialmente da "desproporción" do uso do castelán durante a aprendizaxe da lectura e a escritura.
En Vieiros.com
PREESCOLAR NA CASA - EDUCAR EN FAMILIA
O programa "Preescolar na casa-Educar en familia" é o froito dunha iniciativa conxunta das consellerías de Familia, Xuventude, Deporte e Voluntariado e mais de Educación e Ordenación Universitaria que parte da premisa fundamental da importancia da familia no desenvolvemento integral do neno.
Persegue proporcionar ás familias galegas con nenos menores de seis anos a formación e orientación necesaria para enriquecer e, no seu caso, mellora-la educación dos seus fillos/as e, ó mesmo tempo, consolida-la aprendizaxe e normalización da lingua galega dende o contexto familiar.
Un programa de formación de pais e nais co fin de axudar a desenvolver plenamente as capacidades dos fillos a través da reflexión sobre o acontencer da vida diaria.
Por unha educación activa contra os conflitos armados
Se ben eu non son ningún profesional vencellado ó eido educativo ou pedagóxico, impulsado polos ecos da morte dunha soldado do exército español de orixe galega a comezos do presente ano en Afganistán, decido verter aquí unha opinión persoal sobre o importante papel, que ó meu xuízo, deben xogar as institucións educativas na formación dunha “cultura pacifista”.
Realmente o que me leva a escribir isto non foi a morte en si mesma desta rapaza, senón que foron unhas imaxes que apareceron ás poucas semanas duns nenos visitando un acuartelamento militar, o que verdadeiramente provocou que indignado reaccionara para comezar a darlle forma a este escrito, despois de levar varios días cun malestar interno motivado pola crenza de que nas guerras sempre morren os máis “pringaos”.
Primeiramente quero sinalar que opto por falar de “cultura pacifista”, e non de “cultura pola paz ou de paz”, xa que teño a sensación de que ultimamente o significado da palabra “paz” ven sendo un útil comodín do que se fai un uso tan fácil, que a miúdo perde o peso e a importancia vital que debería ter, ó dárselle un uso tan parcial e arbitrario por determinados axentes sociais (políticos, xornalistas..) que a empregan, a miúdo en beneficio propio. Así pois, eu prefiro empregar o termo “pacifista”, que ó meu entender implica unha posición máis activa, constante e comprometida.
Quede claro pois, que a miña postura é polo uso e revitalización do “pacifismo”, unha corrente ou movemento, que de xeito activo procura -entre outras cousas- anular determinadas políticas, grupos e institucións que manteñen e impulsan calquera tipo de violencia, incluíndo aquela sobre a que os estados exercen o seu monopolio e cualifican de lexítima.
Traballar por un mundo menos perigoso e tenso, implica ser serios e realistas, polo que pórse detrás dunha faixa na que pon “NO A LA GUERRA”, unha vez ó ano coincidindo co aniversario do estoupido da guerra na zona do Golfo Pérsico, non pasa de ser un xesto cómodo e facilón, pero carente do compromiso diario e criterios serios. Que conste que hai xente que nin iso fai...
Entendo por compromiso diario traballar a cotío na construción dos alicerces dun modelo de sociedade hostil ás armas; se atendemos os datos e cifras que as veces chegan ó conxunto da xente a través dos medios de comunicación, vemos como un importante continxente dos membros do exército español teñen a súa orixe nas comunidades autónomas menos desenvolvidas e onde menos libros se len por persoa ó ano (circunstancias que adoitan ir unidas: escaseza de recursos e educación precaria), lugares como: Extremadura, Galiza, Andalucía...
Non resulta tan doado, nembargantes, atopar ou dispor de información sobre o nivel cultural da tropa, pero lembro que a finais dos 90 ou no ano 2000, aproximadamente, tivo certa repercusión na prensa a maior “manga ancha” que se ía ter a hora de reclutar persoal militar profesional, no tocante a cuestións como a rebaixa que se facía no nivel cultural requirido para ingresar no exército, ante as dificultades que atopaba o ministerio de defensa para encher os cuarteis.
En relación a todo isto, non puiden evitar vencellar todos estes factores e detalles, coa información dada polos medios de masas cun toque case romántico ou épico a hora de tratar a morte desta soldado lucense. Un ton altamente emotivo, ausente totalmente no tratamento que adican ás máis que abundantes mortes de traballadores/as por accidentes laborais, cando é que son recollidas por ditos medios, case nunca por certo, en primeiras páxinas, nin con fotos do ministro do ramo acompañando a esas familias.
Era unha muller nova, cunha orixe humilde, -posiblemente cun nivel de estudos non superior a media-e que medrou no rural, segundo dixeron... Ese mesmo rural con non demasiadas perspectivas laborais reais, onde residen centos e miles de mozos/as cun perfil similar ó desta moza, que xunto á precariedade laboral e a ausencia de estudos fan que sexan candidatos ideais para un día destes ser reclutados para morrer en Afganistán, Irán...
Unha reflexión en “voz alta”: Hai algún pirómano que se opoña o lume? Ou en relación con isto: Hai algún exército a quen lle interese a paz? Aceptamos a premisa de que unha paz real implicaría a desaparición dos exércitos? E por continuar cun símil co que lamentablemente estamos acostumados a tratar ou ver cada verán: Se non hai cuadrillas de pirómanos en misión de extinción... como é que nos cremos que hai tropas en misión de paz!!??
No tocante á comunidade educativa, que é a quen especialmente me dirixo neste foro, gustaríame compartir con todas as persoas vencelladas dun xeito ou outro na educación dos nenos -penso firmemente que é algo que nos compete a todos/as-, pero moi especialmente ós directores dos centros, (xa que posiblemente sexan eles os que teñen a última decisión a hora de permitir “excursións” a instalacións e acuartelamentos militares, onde a través de visitas ilustrativas e guiadas adóitanse dar os primeiros pasos no adoutrinamento, xustificación e bendición da existencia da institución militar) o meu pesar e frustración coa naturalidade coa que as veces inconscientemente colaboramos con este tipo de organismos, que fan que me pregunte que sentido ten posteriormente adicar xornadas enteiras e miles de horas lectivas a falar da non violencia, da solidariedade, a debuxar pombas o día mundial da paz...
Se realmente queremos apostar por un mundo mellor, desmilitarizado, sen enfrontamentos bélicos, sen nenos soldados, nin mutilados de guerra, nin morbosos noticiarios que falen de matanzas e coches bomba... en vez da precariedade laboral, as dificultades do acceso a vivenda, o sida, ou dos nosos maiores... hai que posicionarse claramente a prol dun pacifismo activo e hostil a aqueles instrumentos e institucións que a base de meter medo a xente, xustifican por estes medios a súa existencia: “ non tema eu protéxoo, vostede limítese a pagar os impostos, que logo a min xa me pagan...” A insubmisión fiscal, sería outro interesante asunto a tratar, pero esa é outra “batalla”, e nunca mellor dito...
Exércitos? Si, pero de mestres, médicos, educadores, de persoas comprometidas co medio ambiente... Que non nos metan tanto medo, os seus contos de que veñen por nós sempre son os mesmos, de que hai que armarse, atacar antes de ser atacados, de que teñen armas de destrución masiva (onde?)... é agora o mundo máis seguro que fai 10 anos? Eu creo que realmente ó que teñen medo é ó paro, a perder o seu “status de vella estirpe guerreira”, a perder eses postos de traballo sacados da manga co conto de que vén o lobo... que cambien de discurso... hai que reciclar a esta xente... ese valor, esa intelixencia(?)militar -quen dixo que eran dous termos contraditorios... Groucho? “Marxista” tiña que ser-, esa disciplina... sería tan útil para apagar lumes...
Porque a ningún exército lle interesa a paz... exércitos: ABOLICIÓN!!
cenlumes
A humildade do mestre
“Un guerreiro toma a súa sorte, sexa a que sexa, e acéptaa coa máxima humildade. Acéptase con humildade así como é, non como base para lamentarse, senón como base para a súa loita e o seu desafío.
Lévanos moito tempo comprender iso e vivilo por enteiro. Eu, por exemplo, odiaba mencionar a palabra humildade. Son un indio, e os indios sempre fomos humildes e non fixemos nada máis que agachar a cabeza. Eu pensaba que a humildade non tiña que ver co camiño do guerreiro. ¡Equivocábame! Agora sei que a humildade do guerreiro non é a humildade do pordioseiro. O guerreiro non agacha a cabeza diante de ninguén, pero, ó mesmo tempo, tampouco permite que ninguén agache a cabeza diante del. Sen embargo, o pordioseiro á menor provocación pide piedade de xeonllos e bótase ó chan a que o pise calquera a quen considera máis encumbrado; pero ó mesmo tempo, esixe a quen considera por baixo del que lle faga o mesmo".
Recollido de: Carlos Castaneda: Relatos de poder
Máis cousas en: La Sangre del León VerdeBeryl (xestor de ventás en Linux)
Síndrome de Down: "Eu son especial"
Co meu respeto, admiración e cariño a tódalas persoas que loitan por superar algún tipo de discapacidade
Poesía para nenos
"Se ves un monte de escumas, é o meu verso o que ves"
José Martí.
A web da poesía infantil, do xogo poético e da creatividade.
Atoparás materiais didácticos para traballar cos nenos e achegalos ó mundo da poesía.
E para rematar... uns libriños recomendados:
Graciñas a Mónica 
Condutas asertivas, agresivas e pasivas
As condutas non asertivas son a principal causa dos conflitos interpersoais
Publicado en La voz de la escuela (21 marzo 2007)
Máis sobre o tema en La voz de la escuela (28 marzo 2007)
Libros: O pequeno ditador (Javier Urra)
Nenos consentidos, sen conciencia dos límites, que organizan a vida familiar, dan ordes ós seus pais e chantaxean a todo aquel que intenta frenalos; adolescentes agresivos que desenvolven condutas violentas. En definitiva, fillos desafiantes que terminan impoñendo a súa propia lei.
Eu estouno lendo. Dirixido a pais e nais. Fácil de ler. (A min custoume 8 euros en edición de bolsillo).
Os mestres recoñécense satisfeitos coa súa profesión
O 90% dos profesores considera que a vocación é necesaria para dedicarse ó ensino e está satisfeito coa profesión elexida.
Estas son algunhas das conclusións do informe "As emocións e os valores do profesorado”, editado pola Fundación SM e o Instituto IDEA, coa colaboración do Ministerio de Educación e Ciencia.
Publicado en:
21 de marzo: Día Forestal Mundial
A metade dos bosques mundiais desapareceron, e as áreas forestais con maior biodiversidade están en perigo. A xestión sostible dos bosques debe pasar das palabras á práctica.
Traballa na aula co texto “El hombre que plantaba árboles” de Jean Giono.
Proposta en http://www.educacionenvalores.org/ 
Lexislación: Admisión de alumnos/as
Software libre: entrevista a Manuel Morán (IES Chan do Monte)
“O ensino público no canto de dedicarse a ser un actor de dinamización do desenvolvemento de Galicia estamos a ser unha academia de Software Privado. Seguir facéndolle o xogo ás compañías comprando o seu software e formando gratis a alumnos no seu produto custa moito diñeiro e non me parece xusto nin un bo xeito de gastar o diñeiro dos contribuíntes.”
Publicado en http://www.mancomun.org
Educación afectivo-sexual: concurso de WEBQUEST
A Consellería de Educación e Ordenación Universitaria e a Consellería de Sanidade convocan catro premios a webquest sobre educación afectivo-sexual dirixidas a alumnado de infantil, primaria e secundaria.
Os dous primeiros premios consisten nun ordenador portátil, e os dous segundos nunha PDA.
Os traballos deberán presentarse antes do 1 de maio de 2007.
PROXECTOS DE FOMENTO DO USO DO GALEGO
Resolución do 1 de marzo de 2007 (DOG nº 47) . Convocatoria para a presentación de proxectos de fomento do uso do galego dos equipos de normalización lingüística dos centros de ensino público de Galicia.
O financiamento máximo que se outorgará para cada proxecto non superará os 2.500€. O prazo de presentación de solicitudes será de 20 días dende a publicación no DOG.
Nova Escola Galega: Actividades
XXI ENCONTRO GALEGO-PORTUGUÉS DE EDUCADORES POLA PAZ (4-5 e 6 de Maio en Chaves-Portugal)
Entrevista a Xesús R. Jares, na revista ESCUELA (1)
Entrevista a Xesús R. Jares, na revista ESCUELA (2)
Presentación do seu libro Pedagogía de la Convivencia, ed. Graó, 2006
Que foi das cartas?
