Podcast educativo: premios Tíralle da lingua 2008
Comentarios » Ir a formulario
Autor: Mónica
Biquiñossssssss
Fecha: 26/06/2008 16:50.
Autor: Mónica
Desculpa que estea en castelán, seica é un texto da transición, de cando éramos nacionalistas galegos en castelán ;)
--------------------------------
El idioma gallego es uno de los mas ricos en matices, como idioma antiguo que difícilmente es igualado por algún otro de los existentes; como prueba de ello existen vocablos que han traspasado todas las fronteras idiomáticas, convirtiéndose en palabras universales aunque manteniendo su grafía e intensidad expresiva originales y dando, al tiempo, origen a muchas otras palabras de aquéllas derivadas, prueba de su fuerza expresiva.
Como ejemplo, al tiempo que como rendido y justo homenaje, podemos analizar uno de los vocablos mas asombrosamente usado, desde luego por muchos motivos, dentro y fuera de nuestra nación: la palabra CARALLO.
CARALLO pronunciado lisa y llanamente, sin énfasis ni intención, significa miembro viril, órgano genital masculino.
¡CARALLO! como exclamación, puede ser de asombro, de admiración o de asentimiento.
Entre los vocablos derivados figuran como más corrientes:
CARALLAZO Contrariedad, golpe.
CARALLADA Juerga.
CARALLETE Interjección.
CARALLEAR Andar de juerga.
CARALLÁN Bromista.
CARALLUDO Denota calidad.
CARALLÓN Denota cantidad o longitud.
ESCARALLADO Roto, dislocado.
ESCARALLADIÑO Agotamiento.
ESCARALLACIÓN Colmo.
ESCARALLAR Estropear y también equivale a muerto de risa.
ESCARALLANCIA Punto de menopausia.
En muchas ocasiones se emplea como muletilla conversacional, comodín de frases largas, o de situaciones apuradas:
Entón chegou o Pepiño, e un servidor díxolle: - Carallo, Pepiño, que carallo fas eiquí?
La variedad y riqueza de acepciones que tiene nuestro CARALLO, son casi ilimitadas. Lo mismo vale para engrandecer que para denigrar; para decir que es bueno como para lo contrario; puede expresar cansancio, resignación, risa y una infinidad de estados de ánimo según el contexto de la frase en que está inserto.
RESIGNACIÓN: Ai que carallo!
INDIGNACIÓN: Que carallo!!
CACHONDEO: ¡Bueno, carallo, bueno!
DESPLANTE: Vai ó carallo.
INQUISITIVO: Que carallo é?
CONTRARIEDAD: Tócache o carallo.
CANSANCIO: Deíxate de caralladas.
OFENSA: Iste carallo é parvo.
TEMPLANZA: Cálmate, carallo!
AMENAZA: Ven, carallo, ven.
NEGACIÓN: Non, carallo, non.
NEGACIÓN ROTUNDA: Nin carallo nin nada.
JURAMENTO: Me cago no carallo!
IRA: Me cago no carallo, carallo!!
ALABANZA: É un home de carallo.
DUDA: Eu que carallo sei!!
O carallo vintenove.
EXTRAÑEZA: Pero, que carallo pasa?
DESOBEDIENCIA, DESPRECIO: Pásame por debaixo do carallo.
Impórtame un carallo
ANIMOSO: Dalle, carallo, dalle.
CAPRICHOSO: Saíume do carallo.
CUALITATIVO: Non vale un carallo.
VALORATIVO: Róncalle o carallo.
FATALIDAD: Ten carallo a cousa!
AGOTAMIENTO: Xa estou ata o carallo.
PICARDÍA: O caralliño.
METEREOLOGÍA: Fai un tempo do carallo.
LEJANÍA: No quinto carallo.
Para terminar, y como concesión a la cultura hispanoamericana, reseñamos la frase:
¡Manda carallo na Habana!
que parece ser fue pronunciada por Cristobal Colón precisamente cuando los Reyes Católicos lo mandaron al carallo.
Y como fin de estudio, del campo del folklore, escogemos aquella copla, con la que se remata toda carallada:
Ai vai, ai vai,
ai vai, carallo, ai vai ...
Fecha: 26/06/2008 23:28.
![]()
Autor: Xose
CANTIDADE vai un sol de carallo!
Fecha: 27/06/2008 00:00.








